دانشگاه تهران فصلنامه سیاست 1735-9678 49 2 2019 06 22 An examination on the Aggressive diplomacy in Iranian Foreign policy towars the West and US (2005-2013) واکاوی دلایل دیپلماسی تهاجمی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران (1392-1384) 431 452 72214 10.22059/jpq.2019.207293.1006803 FA محمد عابدی اردکانی دانشیار گروه حقوق و علوم سیاسی دانشگاه یزد امیرحسین عسکری دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد گروه حقوق و علوم سیاسی دانشگاه یزد Journal Article 2016 06 07 This research seeks to analyze the reasons and factors involved in the formation of aggressive diplomacy in foreign policy of the Islamic Republic of Iran (2005-2013). In doing so, the study believes that during this period, a specific and distinct form of foreign policy was embodied in the political life of the Islamic Republic, which the main feature of it was the aggressive approach towards the West, and in particular the United States. The hypothesis of this study, based on the main proposition, is that the determination of a particular pattern of foreign policy in this period is a combination of variables of micro and macro level analysis. Accordingly, James Rosen's Hybrid pattern has been chosen as the theoretical framework for this research. In this Hybrid model, at the micro-level analysis of four variables include idiosyncratic, roles, government structure and social context, and at the level of international analysis, the structure of the international structure have a significant role. The article descriptive-analytical type and data collection is based on and documentation and libraries. این پژوهش درصدد واکاوی دلایل و عوامل دخیل در شکل‌گیری دیپلماسی تهاجمی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در سال‌های 1392-1384 است. بر این اساس، این پژوهش معتقد است که در دورۀ تحت بررسی، نوع خاص و متمایزی از سیاست خارجی در حیات جمهوری اسلامی متجلی شد که شاخصۀ اصلی آن رویکرد تهاجمی به غرب و به‌ویژه ایالات متحدۀ آمریکا بود. فرضیۀ این پژوهش براساس گزارۀ اصلی عبارت است از اینکه تعیین الگوی خاصی از سیاست خارجی در این دوره، حاصل ترکیبی از متغیرهای سطح تحلیل خرد و کلان است. بر این اساس، الگوی پیوستگی جیمز روزنا به‌عنوان چارچوب نظری این پژوهش برگزیده شده است. در این مدل ترکیبی، در سطح تحلیل خرد چهار متغیر فرد، نقش، ساختار حکومتی و درون‌مایه‌های اجتماعی و در سطح تحلیل کلان نیز ساختار نظام بین‌الملل در جهت‌گیری سیاست خارجی کشورها نقش مهم و برجسته‌ای دارند. این پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی و روش گردآوری داده‌ها نیز اسنادی و کتابخانه‌ای است. https://jpq.ut.ac.ir/article_72214_19430829f1c5f3d03fcc1e5bcf31e25b.pdf