دانشگاه تهران فصلنامه سیاست 1735-9678 49 3 2019 09 23 e آینده‌پژوهی توسعۀ سیاسی در ایران بر مبنای تحلیل بازدارنده‌ها 587 606 73050 10.22059/jpq.2019.240870.1007125 FA مسعود اخوان کاظمی دانشیار گروه علوم سیاسی دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه رازی 0000-0003-4129-9689 ایوب نیکونهاد دانشجوی دکتری آینده پژوهی مطالعات سیاسی انقلاب اسلامی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه شاهد Journal Article 2017 10 04 Although there has been a significant growth in requirements and infrastructures for political development in Iran after the victory of the Islamic Revolution, (such as the growth of literacy, the expansion of the middle class, the quantitative and qualitative development of higher education, the growth of audiovisual and media, and the emergence of new technologies, the legal elite circulation, etc.), but there is still a great way to reach the ultimate goals of political development, both as a qualitative governance model and as a quality model of citizenship. The present research seeks to answer this question, which factors are the most important inhibitors of political development in the aftermath of the victory of the Islamic Revolution? Therefore, in order to address the problem, it has been attempted to answer the question in a straightforward manner by using the method of Causal Layered Analysis (CLA), which is one of the most common methods of futures studies. Research findings indicate that in order to reduce the impact of political development inhibitors on the development process, it is necessary to strengthen the proponents who institutionalize the development process in Iranian society. Also, attention to parameters such as education at all stages, as the cornerstone of the comprehensive development of the country, and the identification of topics related to political development in the development planning and the efforts of the state and the nation to them, can solve the problems facing the country's political development an speed up the process of reaching it. <em>با آنکه لوازم و مبناهای زیربنایی توسعۀ سیاسی (مانند میزان رشد سواد،</em><em>گسترش طبقۀ متوسط، توسعۀ کمی و کیفی آموزش عالی، رشد رسانه‌های دیداری و شنیداری و فناوری‌های نوین، چرخش قانونی نخبگانی و...) در ایران بعد از پیروزی انقلاب اسلامی رشد چشمگیری داشته‌اند، همچنان تا دستیابی به مطلوبیت‌های توسعۀ سیاسی، هم به‌عنوان یک الگوی کیفی حکمرانی و هم  یک مدل کیفی زندگی شهروندی، فاصله وجود دارد.</em><em> پژوهش پیش‌رو با تحلیل بازدارنده‌های توسعۀ سیاسی در مقطع بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در پی پاسخگویی به این پرسش است که آیندۀ توسعۀ سیاسی در ایران چگونه رقم خواهد خورد؟ در این پژوهش سعی شده است با مدل پس‌نگری رویدادها و بهره‌گیری از روش تحلیل لایه‌ای علت‌ها، که از روش‌های متداول علم آینده‌پژوهی است، به‌صورتی روشمند به این پرسش پاسخ داده شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که برای کاهش تأثیر بازدارنده‌های توسعۀ سیاسی بر روند شکل‌گرفته، تقویت پیشران‌هایی که فرایند توسعه را در جامعۀ ایرانی نهادینه می‌کنند، ضرورت دارد. همچنین توجه به شاخص‌هایی همانند ترویج تفکر توسعه‌خواهی با نهادینه کردن آن با آموزش در همۀ مقاطع، به‌عنوان سنگ بنای توسعۀ همه‌جانبۀ کشور، و معین کردن سرفصل‌های مربوط به توسعۀ سیاسی در برنامه‌ریزی‌های توسعه و اهتمام دولت و ملت به آنها، می‌توانند مشکلات پیش روی توسعۀ سیاسی کشور را برطرف کنند و روند دستیابی به آن را سرعت بخشند.</em> https://jpq.ut.ac.ir/article_73050_df690958bbcd2456abdcf9e769bb543c.pdf