دانشگاه تهران فصلنامه سیاست 1735-9678 50 3 2020 09 22 Iran’s Approach to the Nuclear Issue under Khatami Regarding to his Law-Liberty Discourse رویکرد ایران به مسئلۀ هسته‌ای در دولت خاتمی با توجه به گفتمان آزادی-قانون‌محور وی 843 860 78474 10.22059/jpq.2020.243546.1007148 FA سیکا سعدالدین دانش‌آموختۀ دکتری دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران Journal Article 2016 07 11 Since discourse is meaning construction and it shapes political relations and power relations, it is one of the effective components in one country’s foreign policy attitude on various issues. In this research, it has been tried to examine the impact of a dominant discourse in a specified time period, the Khatami era, on a specified issue of foreign policy, nuclear issue. The objective is to evaluate the strengths and weaknesses of this discourse toward this issue. The research methods of this article are secondary data analysis and interview based on a descriptive and analytical method. The result of this research is that despite Iran’s attitude on nuclear issue in this period in terms of Iran’s exit from crisis and signing three agreements with three European powers, it also caused withdrawals toward maximum demands of the opposite side. In addition, this attitude could not attract the favorable opinion of the leadership inside the country. <em>با درنظر گرفتن اینکه گفتمان به معنای درک متون در بافت اجتماعی آنها و اینکه چه کسی، چه چیزی را، به کدام مخاطب، به چه شیوه‌ای و چرا می‌گوید، وابسته بودن آن به شرایط زمانی و مکانی و تأثیر ویژگی‌های شخصیتی سازندۀ گفتمان بر نوع گفتمان شکل‌گرفته مشخص می‌شود. در پژوهش پیش رو، با توضیح دربارۀ گفتمان دوران ریاست جمهوری خاتمی در چارچوب گفتمان کلان اسلامی پس از انقلاب، تأثیر آن بر رفتار سیاست خارجی ایران در مسئلۀ هسته‌ای، بررسی شده است. روش پژوهش، تحلیل داده‌های ثانویه و مصاحبه است. در بخش نتیجه‌گیری نیز گفته می‌شود که مزایای رفتار ایران نسبت به مسئلۀ هسته‌ای در این دوران، ممانعت از ارجاع پروندۀ هسته‌ای به شورای امنیت و بازگشت آن به دستور کار آژانس، ایجاد شکاف در جبهۀ ایالات متحده و اروپا و نیز امضای سه توافقنامۀ مهم بود. ضعف‌های آن نیز عبارت بود از انعطاف بیش‌ازحد در برخی موارد که به خواسته‌های حداکثری  طرف مقابل منجر شد؛ بی‌توجهی به ایجاد اجماع داخلی در میان نهادهای قدرت در خصوص مسئلۀ هسته‌ای و نیز کم‌توجهی به تضاد ساختاری اصول انقلاب اسلامی با غرب در این گفتمان.</em> https://jpq.ut.ac.ir/article_78474_af51ee3e51f6618abf556b04c92de7cc.pdf