با وقوع تحولات در برخی کشورهای اسلامی واقع در جغرافیای جهان عرب در سال 2011م و تغییر نظامهای سیاسی پیشین آنها که سه ویژگی بارز اقتدارگرایی، اسلامستیزی و همراهی با غرب و اسرائیل در سیاستهای داخلی، منطقهای و بینالمللی را دارا بودند، شاهد انتشار ادبیات تحلیلی متعددی پیرامون این وقایع هستیم که یکی از آنها اعتقاد به «بیداری اسلامی» در «بهار عربی» است. در این نوشتار ضمن مفروض دانستن این ایده در پی پاسخگویی به این پرسش اصلی برآمدهایم که «خیزشهای اسلامی در جهان عرب چه فرصتها و تهدیدهای منطقهای را برای گرایش اسلامخواهی با قرائت «شیعی امتگرای» جمهوری اسلامی ایران به ارمغان خواهد آورد؟» در پاسخ نیز فرضیۀ مقاله، ارزیابی این فرصتها و تهدیدها را به تبیین و اتخاذ «الگوی رفتاری» در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران وابسته دانسته و سه مؤلفۀ «بیطرفی فعال»، «اعتمادسازی» و «منطقهگرایی گفتمانی» را از اصول تشکیلدهندۀ این الگوی رفتاری برشمرده است.
خانی, حسین. (1392). خیزشهای اسلامی در جهان عرب؛ ارزیابی فرصتها و تهدیدهای منطقهای جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه سیاست, 43(4), 81-97. doi: 10.22059/jpq.2013.50499
MLA
حسین خانی. "خیزشهای اسلامی در جهان عرب؛ ارزیابی فرصتها و تهدیدهای منطقهای جمهوری اسلامی ایران". فصلنامه سیاست, 43, 4, 1392, 81-97. doi: 10.22059/jpq.2013.50499
HARVARD
خانی, حسین. (1392). 'خیزشهای اسلامی در جهان عرب؛ ارزیابی فرصتها و تهدیدهای منطقهای جمهوری اسلامی ایران', فصلنامه سیاست, 43(4), pp. 81-97. doi: 10.22059/jpq.2013.50499
VANCOUVER
خانی, حسین. خیزشهای اسلامی در جهان عرب؛ ارزیابی فرصتها و تهدیدهای منطقهای جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه سیاست, 1392; 43(4): 81-97. doi: 10.22059/jpq.2013.50499
)