دگردیسی در فرهنگ سیاسی ترکیه و غلبۀ گفتمان اسلام‌گرایی میانه‌رو

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیار گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه یاسوج

چکیده

واکاوی پیروزی و تداوم گفتمان اسلام‌گرایی میانه‌رو بر دیگر گفتمان‌های موجود در ترکیه در یک محیط اجتماعی که نزدیک به یک قرن در آن غربی‌سازی و سکولارگرایی مهم‌ترین مبنای تغییرات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بوده، محوری‌ترین بحث مقالۀ پیش رو است. این مقاله فراتر از بحث‌های ایدئولوژیک موجود، در پی واکاوی نحوۀ شکل‌گیری این تغییر بنیادین به‌عنوان یک فرایند طولانی در این کشور است. در همین زمینه، پرسش مطرح در این مقاله این است که: مهم‌ترین عامل غلبۀ گفتمان اسلام‌گرایی میانه‌رو بر دیگر گفتمان‌های موجود در ترکیه چیست؟ در پاسخ به این پرسش، فرضیۀ اصلی مقاله این است که: دگردیسی در فرهنگ سیاسی ترکیه در سایۀ تعدیل شکاف‌های موجود در این کشور مهم‌ترین عامل غلبۀ این گفتمان در این ساختار سیاسی و اجتماعی سکولارگرای ژاکوبینیستی است.

کلیدواژه‌ها


الف) فارسی

  1. اخوان کاظمی، بهرام (1378)، «راهبردهای اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی و تضمین امنیت فرهنگی»، فصلنامۀ مطالعات راهبردی، ش 3، بهار.
  2. اخوان کاظمی، بهرام (1387)، «بررسی تعاملات فرهنگ سیاسی و تحزب در ایران»، پژوهشنامة علوم سیاسی، سال دوم، ش 3، پاییز.
  3. بشیریه، حسین (1380)، آموزش دانش سیاسی، تهران: مؤسسة نگاه معاصر.
  4. ---------- (1384)، جامعه‌شناسی سیاسی، تهران: نشر نی.
  5.  ----------- (1372)، موانع توسعة سیاسی در ایران، تهران: نشر نگاه معاصر.
  6. بئورالما (1378)، آخرین مستعمره: بحران کردستان ترکیه از آغاز تا کنون، تهران: پژوهنده.
  7. برتران بدیع (1376)، توسعة سیاسی، ترجمة احمد نقیب‌زاده، تهران: نشر قومس.
  8. کندال عصمت، شریف مصطفی نازدار وانلی (1387)، کردها، ترجمة ابراهیم یونسی، تهران: نشر روزبهان.
  9. - گراسیموس، کارابلیاس (1381)، تجربة روابط نظامیان و غیرنظامیان در ترکیه، ترجمة پریسا کریمی‌نیا، نگاه، ش 28، آبان.
  10.  قوام، عبدالعلی (1382)، سیاست‌های مقایسه‌ای، تهران: سمت.
  11.  قهرمانپور، رحمن (1389)، معضل کردی AKP ترکیه، مرکز پژوهش‌های علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه، اسفند.
  12. رابینسون، ریچارد (1347)، جمهوری اول ترکیه، ترجمة ایرج امینی، تبریز: کتابفروشی تهران.
  13. موثقی، احمد (1380)، «اقتصاد سیاسی ترکیه در فاصلة سال‌های 1950-1920»، مجلة دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، ش 54، زمستان.
  14. موثقی، سید احمد (1381)، «بررسی تجربة نوسازی فرهنگی و سیاسی در فاصلة سال‌های 1950 – 1920»، فصلنامة سیاست.
  15. 15.                    نورالدین، محمد؛ موسوی، سید حسین (1383)، ترکیه جمهوری سرگردان: بررسی روابط دینداری و سکولارها در جامعۀ ترکیه، مرکز پژوهش‌های علمی و استراتژیک خاورمیانه.
  16. نقدی‌نژاد، حسن (1387)، نبرد بی‌پایان، مبارزة ترکیه با کردها، تهران، پژوهشکدة تحقیقات استراتژیک، خرداد.
  17. یاووز، هاکان (1389)، سکولاریسم و دموکراسی اسلامی در ترکیه، ترجمة احمد عزیزی، تهران: نشر نی.

 

  1. Burak, begum (2011),, Turkish political culture and civil socity: An Unsetting couply?,, Turkish journal of international relation. vol.10.no.1, spring
  2. – Berberoglu, berch (1982),, Turkey in crisis:from state capitalism to neocolonism,,landan, Westport,conn:zedl.
  3. M.l.karaman and bulent ares (2000),, The crises of civil society in turkiey,,journal of economic and research 2, 2
  4. Tesler, mark and Ebru Altionglu (2004),,Political culture in turkey:connection amang attitudes toward democracy,the military and islam,,Democratization,vol,11,no,1,February
  5.  Sami, selcuk, (1999),, Laiklik va Demokrasi,,turkiye gunlugu,56summer
  6. Parvin, m. and Hic m (1984),,Land reform versus hural agricultural reform,,in international journal of middle east studies,16(2),212